วันนี้ฉันไปวัด 1

วันนี้ฉันไปวัด 1: เราตื่นขึ้นมาพร้อมความคิดถึง
อยากกลับไปยังสถานที่ที่เคยไปกับพ่อ

เช้านี้ฉันตื่นแต่เช้า
ออกเดินทางไปทำบุญกับครอบครัว
ใกล้ครบ 100 วันของคนบนฟ้าแล้ว

ฉันไม่อยากให้มันเป็นเรื่องจริงเลย
แต่ก็ต้องยอมรับความจริงตรงนี้ให้ได้
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเหลือเกิน

พ่อของฉันออกท่องเที่ยวเดินทางไกล
เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2568
รอยยิ้มสุดท้ายของพ่อ
ฉันไม่เคยลืม

• วัดมังกรบุปผาราม เล่งฮัวยี่ จังหวัดจันทบุรี ไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขอพร แก้ปีชง

วันนี้ฉันไปวัด 1

วัดแห่งนี้…ฉันเคยมากับพ่อ
พอเดินเข้ามา ภาพเก่า ๆ ก็ไหลเวียนเข้ามาในหัว
เสียงพ่อ เสียงหัวเราะ เรื่องเล่าขำ ๆ
วนกลับมาเหมือนหนังม้วนเดิม

“คิดถึงพ่อจัง”

วันนี้ฉันและครอบครัวมาทำสังฆทาน
ที่ วัดโกรกกราก
วัดชื่อดังในจังหวัดสมุทรสาคร
วัดเก่าแก่ที่มีมาตั้งแต่สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น
สร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2375

ถ้าใครนึกภาพวัดนี้ไม่ออก
ให้นึกถึงพระประธานในอุโบสถ — หลวงพ่อปู่
พระพุทธรูปที่สวมแว่นดำ
เป็นภาพที่ใครเห็นก็จำได้ทันที

หลายคนอาจสงสัย
ว่าทำไมพระประธานถึงใส่แว่นตา

เขาเล่ากันว่า
เมื่อครั้งหนึ่งในอดีต เคยเกิดโรคตาแดง ตาเจ็บ ระบาด
การแพทย์ในสมัยนั้นยังไม่เจริญ
รักษาอย่างไรก็ไม่หาย
ชาวบ้านจึงพากันมาบนบานกับหลวงพ่อปู่
หากตาหาย จะนำทองมาปิดที่ดวงตา

ไม่นานนัก โรคระบาดก็ค่อย ๆ หายไป
องค์พระประธานจึงถูกปิดทองบริเวณดวงตาจนเต็มไปหมด

พระครูธรรมสาคร ญาณวัฑฒโน
หรือหลวงปู่กรับ เจ้าอาวาสในขณะนั้น
จึงนำแว่นตามาสวมให้หลวงพ่อปู่
เป็นอุบายไม่ให้ญาติโยมปิดทองที่ดวงตาอีก

หลังจากนั้น
ชาวบ้านโกรกกรากและพื้นที่ใกล้เคียง
ก็นิยมนำแว่นตามาถวายแทนการปิดทอง
เรื่องนี้…ก็เป็นเรื่องที่เล่าต่อ ๆ กันมา

วัดโกรกกรากมีถนนตัดผ่านกลางวัด
ฝั่งหนึ่งเป็นที่พักและสถานที่ทำกิจของพระสงฆ์
อีกฝั่งติดริมแม่น้ำท่าจีน
เป็นพื้นที่ที่ประชาชนมากราบไหว้องค์หลวงพ่อปู่

มีเก้าอี้ให้นั่งอ่านบทสวด
ไม่ต้องนั่งคุกเข่ากับพื้นเหมือนหลายวัด
ดีต่อหัวเข่า…โดยเฉพาะกับคนวัยเรา

ภายในวัด
มีพี่ ๆ เพื่อนบ้านปะแป้งทานาคา
คอยดูแลตามจุดต่าง ๆ
และมีคุณลุงมัคทายก
ที่คอยอธิบายเรื่องราวให้ผู้มาเยือน

ถ้าเดินไปทางริมน้ำ
บรรยากาศสวยและสงบมาก
มองออกไปได้ไกลสุดสายตา
มีท่าเทียบเรืออยู่ด้านข้าง
และเรือประมงหลายลำจอดพักเรียงราย

ชุดสังฆทานที่เรานำมาวันนี้
ประกอบด้วยของใช้จำเป็น
น้ำยาซักผ้า น้ำยาปรับผ้านุ่ม
สบู่ แชมพู แปรงสีฟัน ยาสีฟัน
ยาอม ยาแก้ท้องเสีย
แผ่นแปะแก้ปวด ยาลดกรด
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

และมีเค้กกล้วยหอมฝีมือแม่
ที่พ่อชอบทาน
ใส่มาในกล่องใหญ่หนึ่งกล่อง

ตอนทำเค้ก
แม่บ่นคิดถึงพ่อตลอด
นึกถึงครั้งแรกที่หัดทำ
พ่อเป็นคนชิมคนแรกเสมอ

แม่ยังเตรียมกล้วยไม้สดหนึ่งกำ
พร้อมปัจจัย
เพื่อนำไปถวายพระ

ฉันหวังอยู่เงียบ ๆ ในใจ
ว่าบุญในครั้งนี้
จะส่งไปถึงพ่อ

“พ่อจ๋า…
ได้ยินหนูไหม
หนูมาทำบุญให้แล้วนะ”

หลังจากทำบุญเสร็จ
ฉันเดินไปตามจุดต่าง ๆ ในวัด
จุดที่พ่อเคยพาเดิน เคยพาชี้ให้ดู

พ่อชอบเล่าเรื่องสมัยที่ยังเป็นวัยรุ่น
รวมถึงเรื่องพระใส่แว่นตาด้วย
เล่าแบบขำ ๆ
ตามสไตล์คนขี้เล่น ขี้อำ

ฉันใช้เวลาอยู่ตรงนั้นตามลำพังสักพัก
ก่อนจะได้ยินเสียงแม่เรียก

“กลับบ้านกันได้แล้ว”
แม่พูดเบา ๆ ก่อนจะเสริมว่า
“คิดถึงพ่อเน๊อะ… เคยมาด้วยกัน”

ฉันเดินเข้าไปจับมือแม่
แล้วเดินออกจากวัดไปพร้อมกัน

“ไว้พามาอีกนะ”
ฉันบอกแม่