คุณยายบัวลอย
วันนี้ฉันจะมาพูดคุยเกี่ยวกับ คุณยายบัวลอย — ช้างที่ชื่อเหมือนของหวาน แต่ไม่ได้ขายบัวลอยแต่อย่างใด ฉันรู้จักคุณยายเพราะช่วงหลัง ๆ มานี้
ฉันชอบดูภาพและคลิปเกี่ยวกับช้าง ไม่ว่าจะเป็นช้างเต้น ช้างทำกิจกรรม หรือช้างในงานแสดงต่าง ๆ แล้ววันหนึ่งฉันก็สะดุดตากับชุดสวยงามที่มีคนตัดให้ช้างสวมใส่
จนเผลอคิดไปไกลว่า ชุดแบบนี้ต้องใช้ผ้ายาวกี่เมตรกันนะ พอมองดี ๆ ก็เห็นใบหน้าของช้างตัวหนึ่ง มีการเขียนคิ้ว ติดขนตา ปัดแก้ม ดูน่ารักมาก — นั่นคือ คุณยายบัวลอย
ตามจริงฉันไม่ใช่คนที่จดจำรูปพรรณสัณฐานของช้างแต่ละตัวได้ดีนัก แต่ด้วยความที่รักและสนใจช้างอยู่แล้ว ฉันจึงเริ่มติดตามเรื่องราวของพวกเขา จนเกิดเป็นซีรีส์เกี่ยวกับช้างขึ้นมา —
ตัวแรก พี่มุธุ
ตัวที่สอง น้องมีนา
ตัวที่สาม หูพับ (ตอนนี้ออกแนวเศร้านิดหนึ่ง)
และตัวที่สี่ก็คือ คุณยายบัวลอย นี่เอง
หลายคนอาจเคยเห็นช้างที่เดินช้า ๆ บนพรมแดง ใส่ชุดอลังการเหมือนเดินฟินาเล่ปิดงาน — นั่นแหละคือคุณยาย คุณยายมีเอกลักษณ์คือเดินช้า เดินสวย และมักจะไปถึงตอนงานเกือบจบ จนมีคนแซวกันขำ ๆ อยู่เสมอ
ด้วยความชอบทั้งงานคอสตูมและความรักช้าง ฉันจึงตัดสินใจทักไปสอบถามข้อมูลกับแอดมินเพจของคุณยาย เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ที่ผ่านมา ซึ่งบอกตรง ๆ ว่าฉันดีใจมากที่ได้รับการตอบกลับ
เพราะโดยนิสัยแล้วฉันเป็นคนค่อนข้างเก็บตัว เวลาไปทักใครมักจะเกรงใจ แต่ความอยากรู้จักคุณยายทำให้ฉันตัดสินใจลอง — และนั่นก็กลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้
เมื่อได้อ่านเรื่องราวของคุณยาย ฉันยิ่งประทับใจในความผูกพันและการดูแลที่ส่งต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่น
หลังจากติดตามมาเรื่อย ๆ ฉันเห็นคุณยายในหลากหลายบทบาท ไม่ว่าจะเป็นชุดเทศกาล ชุดบิกินี่ หรือชุดในงานแสดง รวมถึงช่วงเวลาที่คุณยายออกมารอแฟนคลับตอนกลางคืนเพื่อรับผลไม้
มีครั้งหนึ่งที่เห็นภาพคุณยายโดยไม่ใส่คอสตูม ฉันถึงกับไม่แน่ใจว่าใช่ตัวเดียวกันหรือไม่ ก่อนจะรู้ตัวแล้วเข้าไปคอมเมนต์แซวเล่น — ก็เพราะเอกลักษณ์ของคุณยายมักมาพร้อมชุดสวย ๆ นั่นเอง
คุณยายบัวลอย เรื่องราวเบื้องหลังชีวิตของคุณยาย
คุณยาย เป็นช้างของครอบครัวเจ้าของ โดยพ่อควาญเลี้ยงดูต่อจากคุณปู่มานานกว่า 30 ปี ปัจจุบันคุณยายมีอายุ 56 ปี
ในอดีต คุณยายเคยเป็นช้างเร่ร่อน ก่อนจะทำงานอยู่ที่ปางช้างในอำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี ต่อมาเมื่อเกิดการระบาดของโควิด-19 ในปี พ.ศ. 2562 การท่องเที่ยวหยุดชะงัก คุณยายจึงตกงานและเดินทางกลับบ้าน
ต่อมาคุณยายและช้างเชือกอื่น ๆ ได้รวมกลุ่มกัน โดยมีควาญจอยเป็นผู้ริเริ่มจัดตั้งช่อง YouTube และไลฟ์สดขายผลไม้ เพื่อสร้างรายได้เลี้ยงดูช้าง ช่วงเวลานั้นคุณยายต้องเดินไป-กลับวันละประมาณ 6 กิโลเมตรเพื่อเข้าร่วมกิจกรรม
ตลอดสามปีเต็มไปด้วยทั้งความสุข ความเหนื่อย และอุปสรรค ต้องเผชิญสภาพอากาศที่เปลี่ยนแปลง น้ำท่วม ฝน แดด รวมถึงเหตุการณ์ฟ้าผ่า — แต่โชคดีที่ไม่มีการสูญเสีย
เมื่อแต่ละเชือกเริ่มมีเส้นทางของตัวเอง เจ้าของจึงหาวิธีสร้างการรับรู้ให้คนรู้จักคุณยายมากขึ้น โดยตัดเย็บชุดต่าง ๆ ให้สวมใส่ ซึ่งได้รับการตอบรับดีเกินคาด และทำให้คุณยายเป็นที่รู้จักอย่างรวดเร็ว
ปัจจุบัน ครอบครัวตัดสินใจให้คุณยายพักผ่อนอยู่บ้าน ไม่รับงานเดินทางไกล เพื่อใช้ชีวิตในวัยเกษียณอย่างสงบ
เราจะเห็นพ่อควาญและคุณยายอยู่ด้วยกันในทุก ๆ วัน คุณยายได้รับการดูแลอย่างดี มีคอกที่สะอาด อาหารไม่ขาด และยังมีชุดสวย ๆ ให้สวมใส่เหมือนที่เห็นในหลายคลิป
ฉันคิดว่า เมื่อคุณยายได้พักผ่อนและไม่ต้องเดินทางไกล อาจมีบ้างที่รู้สึกเงียบเหงา ไม่ได้ออกงาน ไม่ได้ยินเสียงเชียร์หรือเสียงเรียกจากแฟนคลับเหมือนที่ผ่านมา
แต่ในที่สุดแล้ว ครอบครัวของคุณยายก็เลือกให้สุขภาพและความสบายของคุณยายเป็นสิ่งสำคัญที่สุด — บางครั้งการรักใครสักคน ก็หมายถึงการยอมให้เขาได้พัก มากกว่าพาเขาไปอยู่ในแสงไฟ
เรามักมองช้างกันแบบผิวเผิน จนบางครั้งไม่รู้เลยว่าคุณยายมีอายุกว่าห้าสิบปีแล้ว เพราะภาพที่เห็นคือคิ้ว ขนตา และการแต่งหน้าที่ทำให้ดูสดใส ยังเดินเหินได้คล่อง ยังขึ้นรถไปทำงานแสดงได้ตามปกติ
แต่หลังจากที่ฉันได้รับข้อความจากแอดมินว่า ทางครอบครัวจะเริ่มงดรับงานเดินทางไกล ไม่พาคุณยายไปโชว์ในที่ห่างไกลอีกแล้ว เพื่อให้คุณยายได้เกษียณและพักผ่อนอยู่ที่บ้าน ก็ทำให้ฉันรู้สึกว่า — นี่คือช่วงเวลาสำคัญของชีวิตช้างตัวหนึ่ง
แม้ในตอนแรกฉันจะรู้สึกตกใจที่เจ้าของตัดสินใจให้คุณยายหยุดรับงาน แต่เมื่อคิดให้ดีแล้ว นี่คือรูปแบบหนึ่งของความรักที่คุณยายได้รับจากมนุษย์ที่ดูแลกันมาตั้งแต่รุ่นปู่ ถ่ายทอดต่อเนื่องมาจนถึงวันนี้
โดยทั่วไปแล้ว ช้างทุกช่วงวัยจำเป็นต้องได้ออกเดินหรือออกกำลังกาย ไม่ว่าจะเช้าหรือเย็น เพราะถ้าน้ำหนักมากเกินไปก็ส่งผลต่อสุขภาพได้
แต่สำหรับคุณยาย ฉันมองว่ารูปร่างกำลังดี ไม่อ้วนหรือผอมเกินไป ดูแข็งแรง มีความสมบูรณ์ และมีแก้มยุ้ยเป็นเอกลักษณ์
คุณยายเดินช้า ๆ เป็นจังหวะของตัวเอง ซึ่งทำให้เห็นถึงความใส่ใจของพ่อควาญที่พาเดินทุกวัน ครอบครัวดูแลกันต่อเนื่องมาหลายรุ่น
พ่อควาญจะเดินนำหน้า พาคุณยายไปในทุกที่ เป็นภาพที่สะท้อนความผูกพันระหว่างคนกับช้างอย่างชัดเจน เมื่อคุณยายปรากฏตัวที่ไหน
ก็มักจะมีคนเข้ามาขอถ่ายรูปอยู่เสมอ คุณยายยืนให้ถ่ายอย่างสงบ ยืนโชว์ตัวสวย ๆ เหมือนรู้หน้าที่ของตัวเอง ความใจดีและความนิ่งนั้นทำให้ฉันรู้สึกว่า
ความสัมพันธ์ระหว่างคนกับสัตว์บางครั้งก็สื่อสารกันได้โดยไม่ต้องใช้คำพูด
สำหรับฉันเอง โอกาสที่จะได้สัมผัสช้างตัวจริงมีไม่มากนัก หากไม่ได้เดินเข้ามาในเมืองก็คงไม่มีโอกาส แต่ถ้าได้เจอ ฉันก็จะเข้าไปหา ซื้ออ้อยเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ตามกำลัง เพราะชอบและอยากมีส่วนร่วม
ในอีกด้านหนึ่ง ฉันก็รู้สึกเห็นใจเมื่อคิดถึงการเดินบนพื้นร้อน ๆ หรือการทำงานหนักของช้าง แต่เมื่อเห็นการดูแลจากครอบครัวควาญ
รวมถึงแฟนคลับที่ช่วยสนับสนุน ส่งอาหาร ผลไม้ หรือเดินทางไปเยี่ยมถึงบ้าน ก็ทำให้เห็นอีกมุมหนึ่งของความรักและความผูกพันที่เกิดขึ้น
คนที่รักช้างจะเข้าใจดีว่าความน่ารักของช้างไม่ได้อยู่แค่รูปลักษณ์ แต่เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อได้เห็น ได้อยู่ใกล้ หรือได้สังเกตพฤติกรรมของพวกเขา
การสัมผัสช้าง และเรื่องเล็ก ๆ ที่น่ารัก
หากมีโอกาสสัมผัสช้าง สิ่งสำคัญคือควรถามควาญก่อนเสมอ เพราะช้างบางตัวไม่คุ้นเคยกับคนแปลกหน้า หรืออนุญาตให้สัมผัสได้เฉพาะผู้ดูแลเท่านั้น
แต่สำหรับคุณยายแล้ว อาจจะแตกต่างจากช้างตัวอื่นอยู่บ้าง เพราะเมื่อมีคนส่งธนบัตรให้ คุณยายจะใช้งวงรับ แล้วสลับงวงขึ้นไปบนหัว ปล่อยให้แบงก์ยี่สิบ แบงก์ร้อย หรือแบงก์อะไรก็ตามปลิวไปตามแรงลม แต่ถ้าเป็นของกิน คุณยายจะรับแล้วส่งเข้าปากทันที
เรื่องเล็ก ๆ แบบนี้ทำให้ฉันรู้สึกว่าการได้รู้จักช้างแต่ละตัว ไม่ต่างจากการได้รู้จักบุคลิกของคนคนหนึ่ง และคุณยายก็ทำให้ฉันมองช้างด้วยสายตาที่อบอุ่นขึ้นกว่าเดิม
ไปเยี่ยมคุณยายบัวลอยกัน
สำหรับใครที่ทราบว่าปัจจุบันคุณยายไม่ได้ออกไปโชว์ตัวหรือรับงานแล้ว หากคิดถึงคุณยาย อยากไปให้อาหาร หรือถ่ายรูป ก็สามารถเดินทางไปเยี่ยมที่บ้านที่ หมู่บ้านช้างเลี้ยงที่ใหญ่ที่สุดในโลก จ.สุรินทร์
หรือหากไม่สะดวกเดินทาง ก็สามารถติดตามชมคลิปของคุณยายผ่านทางเพจคุณยายบัวลอย Family และร่วมสนับสนุนค่าอาหาร ผลไม้ หรือการดูแลต่าง ๆ ได้ตามกำลัง ถือเป็นการแบ่งปันน้ำใจเล็ก ๆ ที่ช่วยให้คุณยายมีคุณภาพชีวิตที่ดี
ฉันหวังว่าคุณยายจะมีสุขภาพแข็งแรง อยู่กับผู้คนที่รักไปอีกนาน ได้แต่งชุดสวย ๆ มีคิ้ว มีสีสัน และส่งต่อความน่ารักให้เราเห็นต่อไป
คุณยายบัวลอยอาจเป็นเพียงช้างหนึ่งเชือกในประเทศไทย แต่สำหรับฉัน เธอคือบทเรียนของความผูกพัน ความอดทน และการดูแลกันด้วยหัวใจ หากเรื่องราวนี้ทำให้ใครสักคนมองช้างต่างไปจากเดิม นั่นคงเป็นของขวัญที่ดีที่สุดจากคุณยายแล้ว
นี่คืออีกหนึ่งเรื่องราวจาก Elephant Characters of Thailand แล้วพบกันในตอนต่อไป
