ความใจดีเปลี่ยนวันธรรมดา
ความใจดีเปลี่ยนวันธรรมดา วันแห่งการทำความดีเล็ก ๆ แบบสุ่ม ๆ — ฉันไม่รู้เลยนะนี่ว่ามีวันน่ารักแบบนี้ด้วย สำหรับคนคิดบวกแบบฉัน
บอกเลยว่าชอบมาก ๆ ถ้าทุกคนในโลกนี้ทำความดีเล็ก ๆ น้อย ๆ คนละอย่าง ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ โลกคงสงบสุขขึ้นอีกเยอะ พวกคุณคิดเหมือนกันกับฉันไหมล่ะ
วัน Random Acts of Kindness Day คือแนวคิดของการสร้างความดีเล็ก ๆ โดยไม่หวังผลตอบแทน ถ้าพูดแบบภาษาบ้านเรา
ก็คือ “ทำดีไม่หวังผล” หรือจะเรียกว่า “ปิดทองหลังพระ” ก็คงไม่ผิด นอกจากการทำความดีต่อกันแล้ว ยังรวมถึงการมีเมตตาต่อสรรพสิ่งรอบตัวด้วย เพราะเมตตาธรรมค้ำจุนโลกจริง ๆ
คนไทยใจดีนะ บอกเลย ขนาดหอกข้างแคร่ยังดูแลให้อยู่ในประเทศมาตั้งหลายสิบปี เด็กจากเพื่อนบ้านก็ยังให้โอกาสได้เรียนฟรีในโรงเรียนของไทย แล้วผลเป็นยังไงล่ะ
แต่คนไทยก็ไม่ได้โกรธอะไรหรอกนะ ก็เพราะว่า “คนไทยใจดี” นั่นเอง และเมื่อพูดถึงความใจดีแล้ว ฉันเองก็ได้เห็นมันเกิดขึ้นทุกวัน ในคาบเรียนของฉันนั่นเอง
ความใจดีเปลี่ยนวันธรรมดา
ถ้าให้ฉันเล่าเรื่องความดีที่น่ารักจากเด็ก ๆ ในโรงเรียนที่ฉันสอนพลศึกษาอยู่ ก็มีทุกวันเลยนะ หลังจากการสอนในแต่ละคาบ จะมีเด็ก 2–3 คนผลัดเวรกันมาช่วยฉันเก็บอุปกรณ์ ไม่ว่าจะเป็นตะกร้าลูกบอล กรวย หรือห่วงกระโดด พวกเขาเก็บมาวางไว้อย่างเป็นระเบียบบนเวที
ทั้งที่ฉันไม่ได้ร้องขอ เดินไปเข้าห้องน้ำกลับออกมา อุปกรณ์ที่เคยวางอยู่บนพื้นก็ถูกเก็บเรียงไว้อย่างดี ครูอย่างฉันยิ้มแก้มปริเลยทีเดียว เอ็นดูนักเรียนตัวน้อยของฉันที่สุด ขอบคุณเด็ก ๆ ที่น่ารักมาก ๆ
นอกจากนี้ยังมีอยู่วันหนึ่ง ฉันลืมเอาแก้วน้ำประจำตัวมา เด็กคนหนึ่งถามว่า
“ครูปุ้มไม่เอาแก้วน้ำมาเหรอคะ เสียงแหบอยู่เลย”
ฉันก็ตอบไปว่าลืมหยิบมา เด็กอีกคนอาสาจะวิ่งไปเอาให้ที่ห้อง แต่ห้องฉันกับสนามอยู่ไกลพอสมควร เลยยิ้มแล้วบอกไปว่าไม่เป็นไร เดี๋ยวหมดคาบค่อยกลับไปดื่มที่ห้อง
พอสอนเสร็จและเดินไปห้องน้ำ กลับออกมาปรากฏว่ามีน้ำเย็น ๆ วางอยู่บนเวที เด็กแอบไปซื้อมาให้ กลัวครูคอแห้งละมั้ง วันนั้นใจฟูสุด ๆ ไปเลย เดินจิบน้ำเย็น ๆ กลับห้องอย่างมีความสุข
บางครั้งความสุขของครู ก็ไม่ได้มาจากสิ่งใหญ่โต แต่จากความใส่ใจเล็ก ๆ ของเด็ก ๆ นี่แหละ
นอกจากเด็กนักเรียนแล้ว ผู้ปกครองหลายท่านก็น่ารักมาก เวลาฉันยืนเวรหน้าโรงเรียนช่วงเช้าของวันจันทร์และวันอังคาร ซึ่งแดดแรงมาก เคยมีคุณแม่ของนักเรียนซื้อชาเขียวมาฝาก บอกว่าแก้ร้อนนะครู บางคนเห็นเรานั่งเวรร้อน ๆ ช่วงบ่าย กลัวครูพละอย่างฉันหิวมั้ง เอากล้วยมาฝากเป็นหวี ๆ บางทีก็มังคุด ทุเรียนก็มี
ขอบคุณนะคะ ผู้ปกครองที่รักทุกท่าน
ความสัมพันธ์อันดีระหว่างครูและผู้ปกครอง การดูแลกันระหว่างโรงเรียนกับครอบครัว ทำให้ชุมชนการเรียนรู้แข็งแรง และทำให้รู้สึกว่าเราไม่ได้ทำงานอยู่คนเดียว ความร่วมมือเล็ก ๆ เหล่านี้คือพลังใจที่ทำให้การสอนเด็ก ๆ เดินหน้าต่อไปได้ ไม่ใช่แค่ครูพลศึกษาอย่างฉัน เชื่อว่าครูท่านอื่นก็คงรู้สึกแบบเดียวกัน
แม่บ้านและพนักงานของโรงเรียนนี้ก็น่ารัก ช่วงเวลาที่โรงเรียนจัดงานบัณฑิตน้อย ครูแต่ละคนจะวุ่นวายมาก ไม่ว่าจะจัดเวที จับผ้า จัดดอกไม้ หรือทำซุ้ม ป้ายา แม่หนูนา และน้องฝ้าย ต่างคอยช่วยเหลือ หยิบ จับ ยก เช็ด ขัด ถู ช่วยครูอย่างฉันได้มากมาย ดีต่อใจจริง ๆ
ฉันคิดกับตัวเองเสมอว่า บางครั้งความใจดีที่เรามองข้าม คือแรงสนับสนุนสำคัญที่ทำให้งานสำเร็จ ขอบคุณสำหรับการช่วยเหลือ ทั้งที่เราเห็น และที่เราไม่เห็น
การช่วยเหลือเล็ก ๆ เหล่านี้ อาจดูเป็นเรื่องธรรมดา แต่สำหรับคนทำงาน มันคือกำลังใจมหาศาล
สำหรับฉัน การทำความดีไม่ใช่เรื่องยาก จะเป็นการสวดมนต์ นั่งสมาธิ ทำบุญใส่บาตร ทำบุญโลงศพ บริจาคเลือด บริจาคเส้นผม พาเด็กข้ามถนน หรือสิ่งเล็ก ๆ อื่น ๆ อีกมากมาย ก็ล้วนเป็นความดีได้ทั้งนั้น
มันอยู่ที่จังหวะเวลา และอยู่ที่ว่าเราอยากลงมือทำหรือเปล่า เพราะความใจดีเปลี่ยนวันธรรมดา ให้กลายเป็นวันที่เต็มไปด้วยความสุขและความภูมิใจได้เสมอ
และบางที ความดีเล็ก ๆ ที่เราเริ่มวันนี้ อาจเป็นแรงบันดาลใจให้ใครอีกหลายคนต่อไป
