สนามนี้มีเรื่องเล่า 1
สนามนี้มีเรื่องเล่า 1 เรื่องราวของเด็กอนุบาลและครูพลศึกษา อวบ เท่ห์ อย่างฉัน
วันนี้ฉันพาเด็ก ๆ ระดับชั้นอนุบาล 3/5 ออกเดินทางไกล
ระยะทางรวม ๆ แล้วน่าจะประมาณ 2 กิโลเมตร
เด็ก ๆ กลุ่มนี้กำลังทำกิจกรรม Project Approach เรื่อง “ทะเล”
ครูประจำชั้นจึงพามาศึกษาแหล่งเรียนรู้จริง
ณ ศูนย์ศึกษาการพัฒนาอ่าวคุ้งกระเบน อันเนื่องมาจากพระราชดำริ
ส่วนฉัน…
ครูพลศึกษาประจำทริป
มีหน้าที่ดูแล สนับสนุน และพาเด็ก ๆ “เดินไปให้ถึง” อย่างปลอดภัย
สนามนี้มีเรื่องเล่า 1 ศูนย์การเรียนรู้ → ชายหาด → อควาเรียม
หลังจากทำกิจกรรมในศูนย์ฯ เสร็จ
ฉันพาเด็ก ๆ เดินเรียบชายหาด มุ่งหน้าไปยัง
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำอ่าวคุ้งกระเบน (KKB Aquarium)
เด็ก ๆ เดินดูปลา
เดินไป ยิ้มไป
เดินวนแล้ว วนอีก
เสียงเล็ก ๆ เจื้อยแจ้วดังตลอดทางเดิน
เป็นเสียงที่ฟังแล้วรู้เลยว่า
“เด็ก ๆ มีความสุขจริง ๆ”
จิตอาสาตัวจิ๋ว กับภารกิจเก็บขยะ
ความสนุกยังไม่จบแค่นั้น
เด็ก ๆ ได้ทำกิจกรรม จิตอาสาเก็บขยะริมชายหาดแหลมเสด็จ
หลังจากนั้น
ฉันพาเด็กทั้งหมดเดินยาวออกไปทางลานจอดรถด้านหลัง
ตรงนั้นมีทั้ง
-
ศูนย์เพาะพันธุ์ กวางรูซ่า
-
แกะ
-
เป็ด
เด็ก ๆ วิ่งเล่น ดูกวางกันอย่างสนุกสนาน
เหงื่อออก
แก้มแดงเป็นแถว
เหมือนลูกตำลึงเรียงกันมาเลยทีเดียว
ป่าชายเลนกับการผจญภัยที่ไม่ได้วางแผน
จากนั้น
ฉันพาเด็ก ๆ เดินย้อนกลับลงไปที่
ศูนย์ศึกษาธรรมชาติป่าชายเลนอ่าวคุ้งกระเบน จังหวัดจันทบุรี
แผนเดิมของครูประจำชั้นกับฉันคือ
👉 พัก กินขนม ดื่มน้ำ แล้วเตรียมกลับ
แต่เด็ก ๆ ไม่ยอมจบง่าย ๆ
เสียงเล็ก ๆ รบเร้าพร้อมกันว่า
“ครูคะ อยากไปเดิน ไกลแค่ไหนก็เดิน พวกหนูไม่เหนื่อย!”
และนั่นแหละ…
การผจญภัยในป่าชายเลนจึงถือกำเนิดขึ้น
“ไปกันเลยเด็ก ๆ
ครูปุ้มจะพาไปทัวร์เอง
ไม่ต้องห่วง ไม่มีหลงทางแน่นอน”
เด็ก ๆ หัวเราะคิกคัก
แล้วออกเดินไปพร้อมกัน
สนามนี้มีเรื่องเล่า 1 ปลาตีนไม่มา ลิงแสมก็ไม่เจอ แต่ความสุขมาเต็ม
บรรยากาศในป่าชายเลน
ลมพัดเรื่อย ๆ
แดดรำไร
เด็ก ๆ เดินหาปลาตีนตามรากต้นแสมอย่างตั้งใจ
แต่วันนี้เป็นช่วงน้ำขึ้น
ไม่มีขี้เลน ไม่มีโคลน
ปลาตีนก็ไม่โผล่มาให้เห็น
เด็ก ๆ เลยเปลี่ยนเป้าหมาย
จาก “ปลาตีน”
เป็น “ลิงแสม”
คราวนี้ละ…
ตาเด็ก ๆ มองแต่ยอดต้นแสม ต้นโกงกาง
ไม่มองทางเดินเอาเสียเลย
ไอ้ครูพละอย่างฉันก็เริ่มใจไม่ดี
กลัวเด็กจะพลาดตกน้ำ
เลยต้องเปลี่ยนแผนฉับไว
ชวนเด็ก ๆ
-
หาปูก้ามดาบตามโขดหิน
-
ดูปลาตัวเล็ก ตัวน้อยแทน
โชคดีเหลือเกิน
เด็กเชื่อครู
ตั้งหน้าตั้งตาหากันอย่างสนุกสนาน
กว่าจะเดินวนออกจากป่า
ใช้เวลานานโข
แต่เด็กน้อยทุกคนมีความสุข
แก้มแดงสดใสเหมือนเดิม
เมื่อครูพละอดไม่ได้ ต้องสอนกลางทาง
เลือดพลศึกษาในตัวฉันไหลเวียนตลอดเวลา
เห็นเด็ก ๆ เริ่มเหนื่อย
ก็อดอธิบายไม่ได้ว่า
การเดิน
คือกิจกรรมที่ดีมากสำหรับเด็กอนุบาล
แต่ในโรงเรียนกลับไม่ค่อยได้ทำ
เพราะมันต้องใช้เวลา
ทั้งที่จริงแล้ว
การเดินเป็นการออกกำลังกายที่
-
ไม่ต้องใช้อุปกรณ์
-
แค่มีรองเท้าผ้าใบ หรือรองเท้าที่ถูกใจ 1 คู่ ก็พอ
การเดินช่วย
-
พัฒนาความตระหนักรู้เรื่องถนนหนทาง
-
สร้างความมั่นใจในการเคลื่อนไหว
-
ปลูกนิสัยรักการใช้ชีวิตแบบกระฉับกระเฉง
การเดินไกลในวันนี้
ทำให้เราได้เห็นอุปนิสัยของเด็กชัดขึ้น
เด็ก ๆ ชอบเดิน
ยิ่งมีเพื่อนเดินเยอะ ๆ ยิ่งสนุก
พวกเขาได้
-
สังเกตสิ่งรอบตัว
-
พบเจอผู้ใหญ่และเด็กคนอื่น ๆ
-
เรียนรู้การเข้าสังคมไปพร้อมกัน
ที่สำคัญ
การเดินไกลกว่าปกติ
ทำให้เด็ก ๆ สงบ มีความสุข และมีสมาธิมากขึ้น
พูดจบ
เด็ก ๆ ก็พยักหน้า
เหมือนเข้าใจในสิ่งที่ครูกำลังเล่าอธิบาย
หมดเวลาสนุก ได้เวลากลับบ้าน
ในที่สุด
ก็ถึงเวลาบอกลา
รถตู้ลุงเอก
รถตู้มาสเซอร์โอ่ง
มารอรับเด็ก ๆ แล้ว
“เดี๋ยวเราไปเจอกันที่โรงเรียนนะเด็ก ๆ”
วันนี้สนามไม่ได้สอนแค่เรื่องการเดิน
แต่มันสอนเรื่อง
“ความสุข ความอดทน และการเรียนรู้ระหว่างทาง”
และฉันเชื่อว่า
สนามนี้มีเรื่องเล่า 1 …
ยังมีเรื่องเล่าอีกมากมาย
รอให้เราเดินไปเจอด้วยกัน
