ครูเล่าผี มีอยู่ว่า 6
ครูเล่าผี มีอยู่ว่า 6
“หรือเขาคิดว่าเรากำลังเรียกให้ขึ้นรถมาด้วยกัน”
เรื่องนี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 27 สิงหาคม 69 ที่ผ่านมา
ตัวละครในเรื่องมีทั้งหมด 4 คน คือ เรา แฟนของเราชื่อโน้ต และเพื่อนอีก 2 คน คือ เจี๊ยบกับพี่จอย
ก่อนหน้านั้นเจี๊ยบเพิ่งป่วยด้วยอาการไมเกรนอย่างรุนแรง ปวดศีรษะหนักจนคุณหมอต้องส่งไปสแกนสมอง เพราะยังหาสาเหตุไม่ได้ว่าอาการปวดนั้นเกิดจากอะไร ในฐานะเพื่อนสนิท พวกเราจึงช่วยกันดูแล พาไปโรงพยาบาล นั่งรอผลตรวจ และคอยอยู่เป็นเพื่อนจนกระทั่งอาการดีขึ้น
เมื่อหมอบอกว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เราจึงโทรให้โน้ตขับรถมารับแล้วพาเจี๊ยบไปส่งบ้าน
ครูเล่าผี มีอยู่ว่า 6
หลังจากอาการดีขึ้น เจี๊ยบจึงชวนพวกเราไปกินข้าว เพื่อขอบคุณที่คอยช่วยเหลือกันมาตลอด ถึงแม้วันนั้นเธอจะยังมีอาการเวียนหัวอยู่บ้างเล็กน้อย แต่เจี๊ยบบอกว่า
“กินข้าวต้องมีเพื่อนกินด้วย ถึงจะอร่อย”
พวกเรากินข้าวและพูดคุยกันจนเสร็จเรียบร้อย กว่าจะออกจากร้านก็น่าจะประมาณสามทุ่มนิด ๆ แล้ว
ระหว่างทางกลับบ้าน พวกเรามองเห็นร้านขายเสื้อผ้าร้านหนึ่งที่ยังเปิดอยู่ ของในร้านดูเยอะดี จึงพูดกันเล่น ๆ ในรถว่า
“เออ…ร้านนี้ของเยอะดีเนอะ เดี๋ยววันหลังว่าง ๆ ค่อยแวะมาดูกัน”
แต่แฟนของเราเป็นคนใจดี พอได้ยินแบบนั้นก็ตีไฟเลี้ยว ยูเทิร์นรถกลับไปที่ร้านทันที
ตอนที่กำลังจะจอดรถ เรารู้สึกว่ารถจอดอยู่ห่างจากหน้าร้านพอสมควร จึงถามโน้ตว่า
“ทำไมจอดรถห่างอย่างนี้ล่ะ”
โน้ตตอบว่า
“ลงไปก่อนเลย เดี๋ยวจะขยับรถไปจอดใหม่อีกที”
เรา เจี๊ยบ และพี่จอยจึงลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในร้าน
เงาชายแก่ข้างร้านเสื้อผ้า
หน้าร้านมีรองเท้าเตรียมไว้ให้ลูกค้าเปลี่ยนก่อนเข้าไปข้างใน แต่พวกเราคุยกันว่าไม่ต้องใส่รองเท้าของร้านก็ได้ เดินเท้าเปล่านี่แหละ เพราะพื้นดูสะอาดดี
ทันทีที่ก้าวเท้าลงบนพื้นกระเบื้องของร้าน เรารู้สึกแปล๊บ ๆ เจ็บ ๆ ที่ฝ่าเท้า แต่ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก คิดเพียงว่าพื้นกระเบื้องอาจจะเย็นเท่านั้นเอง
เจี๊ยบกับพี่จอยเดินดูเสื้อผ้าคู่กัน ส่วนเราเดินแยกออกไปดูอีกทาง ถึงแม้จะแยกกันเดิน แต่ก็ยังตะโกนคุยกันไปมาอยู่ตลอด
ระหว่างที่เดินดูของ เราก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ร้านนี้ดูดี เสื้อผ้าก็มีเยอะ แต่ทำไมถึงไม่มีลูกค้าคนอื่นเลย หรืออาจเป็นเพราะพวกเรามาดึกแล้วก็ได้
เราเดินวนดูอยู่หลายรอบ แต่ไม่มีตัวไหนถูกใจ เพราะเสื้อผ้าส่วนใหญ่เป็นไซซ์เล็ก ๆ และเป็นแฟชั่นของวัยรุ่น
จนกระทั่งหันไปเห็นเสื้อแขนกุดแขวนอยู่บนราวหน้าร้าน จึงเดินออกไปยืนจับ ๆ ดูอยู่ด้านนอก แต่สุดท้ายก็ยังไม่ถูกใจอยู่ดี
ตอนนั้นเอง เราได้ยินเสียงสุนัขเห่าดังมาจากบ้านที่อยู่ติดกับร้าน จึงหันไปมอง แต่ก็ไม่เห็นมีอะไร คิดเพียงว่าสุนัขคงเห่าไปเรื่อยเปื่อยตามปกติ
แต่หลังจากนั้นไม่นาน หางตาของเรากลับมองเห็นเหมือนมีชายแก่คนหนึ่งเดินตัดผ่านด้านหลังสุนัข แล้วเดินเข้าไปในบ้านหลังนั้น
เราไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นคืออะไร จึงรีบเดินถอยหลังออกมาเพื่อมองให้เต็มตา
แต่ว่างเปล่า…
ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเลย
ประตูบ้านเปิดแง้มอยู่เล็กน้อย เป็นช่องที่กว้างพอให้มองเห็นเข้าไปด้านในได้ แต่กลับไม่เห็นชายแก่คนนั้นแม้แต่นิดเดียว
ช่วงเวลาระหว่างที่เราเห็นเขาจากหางตา กับตอนที่ถอยหลังออกมามองให้เต็มตา มันเป็นเพียงช่วงเวลาอึดใจเดียวเท่านั้น
คนคนหนึ่งจะเดินหายเข้าไปได้รวดเร็วขนาดนั้นเลยหรือ?
หรือว่า…เราจะเจอเข้าแล้วจริง ๆ
ด้วยความที่ยังไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เราจึงเรียกพี่จอยให้เดินมาหา แล้วชี้ไปทางบ้านหลังนั้น
“ฉันเห็นเงาคนจากหางตา เดินเข้าไปในบ้าน แต่พอหันไปดูเต็ม ๆ ตา กลับไม่มีใครเลย”
พี่จอยเป็นคนที่ค่อนข้างมีเซนส์ เธอหันไปมองตามทางที่เราชี้ ก่อนจะหันกลับมาแล้วบอกว่า
“ไม่เห็นนะ…แต่ขนลุกซู่เลย”
พอได้ยินแบบนั้น เราก็ยิ่งรู้สึกไม่ดี รีบเอามือลูบหน้าอกตัวเองเบา ๆ แล้วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า วันนี้ไม่ได้หยิบกระเป๋าคู่ใจติดมาด้วย
ในกระเป๋าใบนั้นมีน้องหุ่นพยนต์ และมีของที่พ่อกับแม่ให้ไว้สำหรับพกติดตัว พอรู้ว่าของเหล่านั้นไม่ได้อยู่กับตัว ความรู้สึกจิตตกก็เริ่มเข้ามาทันที ขนลุกไปทั้งตัว และยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อย ๆ
แต่ด้วยความรักเพื่อน เราก็ยังบอกทั้งสองคนว่า
“เลือกกันตามสบายเลยนะ ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวฉันไปรอในรถกับโน้ต”
พี่จอยพยายามบอกให้เรากลับขึ้นไปอยู่ในร้านด้วยกัน แต่เราส่ายหน้า ก่อนจะรีบเดินกลับไปขึ้นรถ
พอขึ้นรถ เราก็เล่าให้โน้ตฟังว่า เมื่อกี้เหมือนจะเห็นเงาของใครบางคนเดินเข้าไปในบ้านข้างร้าน
แต่คำตอบของโน้ตทำเอาเราชะงัก
“เค้าเห็นมานานแล้วนะ ตั้งแต่จอดรถให้ลงไปแล้ว เป็นลุงผู้ชาย”
เฮ้ย…ใช่เลย!
เราถามกลับทันทีว่า
“แล้วทำไมไม่บอกกันบ้าง!”
ตอนนั้นทั้งกลัวทั้งโมโห กระเป๋าของขลังก็ไม่ได้เอามา ไม่มีอะไรที่ทำให้รู้สึกอุ่นใจเลย
โน้ตเล่าว่า ตอนแรกเห็นชายแก่คนนั้นนั่งอยู่ข้าง ๆ สุนัข ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในบ้านหลังนั้น เขาคิดว่าอาจจะเป็นเจ้าที่เจ้าทางของบ้านก็ได้ จึงไม่ได้พูดอะไร
แต่ภาพที่เราเห็นจากหางตา เป็นชายอายุประมาณ 60 ปีขึ้นไป ผิวคล้ำ รูปร่างผอม แต่ไม่ได้ผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูก สวมเสื้อแขนสั้น ส่วนกางเกงจำไม่ได้แน่ชัดว่าเป็นขาสั้นหรือสามส่วน
รายละเอียดที่โน้ตเล่ามา ตรงกับภาพที่เราเห็นแทบทุกอย่าง
ถ้าเป็นเจ้าที่เจ้าทางจริง ๆ ทำไมถึงปรากฏตัวเหมือนคนธรรมดาขนาดนั้น?
เราคิดอยู่ในใจ แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้แต่นั่งเงียบ ๆ ไถโทรศัพท์รอเพื่อนอยู่ในรถ
ไม่นานนัก เจี๊ยบกับพี่จอยก็กลับขึ้นรถ เจี๊ยบได้เสื้อมาหนึ่งตัว หลังจากรถเคลื่อนออกจากร้าน เราจึงเล่าเรื่องชายแก่ที่เราเห็นและสิ่งที่โน้ตเห็นให้ทั้งสองคนฟัง
เจี๊ยบจึงพูดขึ้นมาว่า
“ตอนก้าวเข้าไปในร้าน ฉันรู้สึกอึดอัดแล้วก็เวียนหัว แต่คิดว่าอาจเป็นเพราะอาการป่วยยังไม่ค่อยหายดี”
พอขับรถออกมาได้ไม่นาน เจี๊ยบก็พูดขึ้นมาอีกครั้งว่า
“ตอนนี้ไม่เวียนหัวแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นเพราะร้านนั้นแหละ เข้าไปแล้วเวียนหัวเฉยเลย”
พวกเราจึงพยายามหยุดพูดถึงเรื่องนี้ แล้วเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นกันแทน
ช่วยเต่ากลางถนน แต่กลับเจอผียืนมอง
ขับรถมาได้อีกสักพัก โน้ตก็หักหลบอะไรบางอย่างที่อยู่บนถนน เรามองตามแล้วเห็นคล้ายกับหัวของเต่าโผล่ขึ้นมา
“นั่นหัวเต่าหรือเปล่า เดี๋ยวมันก็ถูกรถเหยียบหรอก ถนนเส้นนี้รถขับกันเร็วด้วย”
โน้ตจึงตีไฟเลี้ยวแล้วไปยูเทิร์นรถกลับมา ก่อนจะค่อย ๆ ขับชิดเลนซ้ายเพื่อมองหาเต่าตัวนั้น
ระหว่างที่กำลังวนรถกลับไป มีรถหลายคันขับผ่านจุดนั้นด้วยความเร็ว ใจเรากลัวมากว่าเต่าจะถูกรถเหยียบเสียก่อน
จนกระทั่งเพื่อนร้องขึ้นว่า
“นั่นไง ๆ น้องเต่าอยู่ตรงริมเกาะกลางถนนแล้ว!”
น้องเต่าเดินเร็วมาก และกำลังพยายามตะเกียกตะกายปีนขึ้นไปบนเกาะกลาง พี่จอยจึงเปิดประตูรถ วิ่งลงไปจับเต่าขึ้นมาได้สำเร็จ
ทุกคนต่างโล่งใจ แล้วพูดกันว่า
“คงมีบุญต่อกันนะ ถึงได้มาเจอกันพอดี”
พวกเราตกลงกันว่าจะพาเต่าไปปล่อยที่สวนสุขภาพใกล้บ้าน เพราะที่นั่นมีบ่อน้ำ มีเต่าอาศัยอยู่หลายตัว และมีคนแวะมาให้อาหารปลา ให้อาหารเต่าอยู่เป็นประจำ
ระหว่างทางพวกเราก็คุยเล่นกันไป ส่วนพี่จอยนั่งเงียบ ๆ อุ้มเต่าเอาไว้ในมือ
เจี๊ยบยังพูดขำ ๆ ว่า
“หลังรถมีแป้งไหม จะเอามาโรยดูเลขหน่อย”
ตอนนั้นพวกเรายังหัวเราะกันตามปกติ โดยไม่มีใครรู้ว่าพี่จอยเพิ่งพบกับอะไรมา
เมื่อถึงสวนสุขภาพ พวกเราสามสาวก็ยืนถ่ายรูปกับเต่าเอาไว้เป็นที่ระลึก หลังจากถ่ายรูปเสร็จ พี่จอยจึงพูดขึ้นมาว่า
“ตอนที่ลงไปเก็บเต่ากลางถนน ฉันเห็นผี เป็นผู้ชายยืนอยู่ริมทางของถนนอีกฝั่งหนึ่ง ฉันตกใจจนมือไม้สั่นไปหมด แต่พอขึ้นรถมาได้ก็โอเคแล้ว”
หลังจากนั้นพวกเราจึงพาเต่าไปปล่อยลงในบ่อ “ปล่อยเต่า” ทุกคนรู้สึกโล่งอก เหมือนได้ทำบุญและสะเดาะเคราะห์ไปพร้อมกัน
แต่เรื่องยังไม่จบเพียงเท่านั้น
เมื่อปล่อยเต่าเสร็จ พวกเราก็ขับรถไปส่งเจี๊ยบกับพี่จอยที่บ้านเจี๊ยบ เพราะพี่จอยจอดรถมอเตอร์ไซค์เอาไว้ที่นั่น ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน
ระหว่างทางกลับ โน้ตจึงเล่าให้เราฟังว่า ตั้งแต่ตอนที่นำเต่าขึ้นรถ เขารู้สึกว่าภายในรถมีมวลของความเศร้าปกคลุมอยู่ มันเป็นความรู้สึกเศร้ามากจนอยากร้องไห้ตลอดเวลา แต่เขาพยายามฝืนเอาไว้
หลังจากปล่อยเต่าลงบ่อแล้วกลับขึ้นรถมา ความรู้สึกนั้นก็หายไป ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
ตอนที่รถขับผ่านศาลพระภูมิของหมู่บ้าน เรายกมือไหว้แล้วพูดขึ้นว่า
“อย่าให้ใครที่ติดตามรถมาเข้ามาได้นะคะ ช่วยไล่ออกไปให้หมด”
เมื่อรถจอดถึงหน้าบ้าน ก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน เราก็พูดขึ้นอีกครั้งว่า
“ห้ามใครก็ตามเข้าบ้านตามมาเด็ดขาด ต่างคนต่างอยู่”
ที่ต้องพูดแบบนั้น เพราะจนถึงตอนนั้นเรายังรู้สึกไม่ดี เสียวสันหลัง และเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ใกล้ ๆ
เราจึงรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน ตรงเข้าไปในห้องนอน แล้วหยิบกระเป๋าใบนั้นมากอดไว้แน่น กระเป๋าที่มีน้องหุ่นพยนต์และของที่พ่อกับแม่ให้พกติดตัว
เมื่อได้กอดกระเป๋า ความรู้สึกอุ่นใจจึงค่อย ๆ กลับมา
โน้ตถามว่า
“มันรู้สึกไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ”
เราตอบได้เพียงว่า
“ไม่ดีเลย รู้สึกแย่มาก”
คืนนั้นเรานอนกอดกระเป๋าใบนั้นจนหลับไป
เช้าวันต่อมา เมื่อเปิดอ่านข้อความในกลุ่มไลน์ของพวกเราสามสาว ก็เห็นข้อความจากเจี๊ยบว่า
“เมื่อคืนฉันนอนไม่ได้เลย ต้องเปิดไฟนอน กลัวมาก”
เมื่อได้เจอกัน เจี๊ยบจึงเล่าเพิ่มเติมว่า ตอนที่กำลังนอน เธอรู้สึกเหมือนมีใครบางคนมายืนอยู่ข้างหลัง ความรู้สึกนั้นชัดเจนจนไม่กล้าปิดไฟนอน
เรื่องนี้เงียบไปชั่วระยะหนึ่ง จนกระทั่งวันเสาร์ เราลองใช้ AI สร้างภาพจำลองเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้น แล้วส่งให้เพื่อน ๆ ดู
พอพี่จอยเห็นภาพก็บอกว่าขนลุกมาก
ไม่นานพี่จอยก็เดินมาหาเราที่ห้อง แล้วพูดถึงภาพชายแก่ซึ่งนั่งอยู่ข้างบ้านติดกับร้านเสื้อผ้า
“คนในภาพนั้น คือคนเดียวกับที่ฉันเห็นยืนอยู่ริมถนน”
เราจึงรีบพูดขึ้นมาก่อนว่า
“แต่ตัวจริงไม่ได้ใส่กางเกงขายาวนะ แล้วก็ผอมกว่าคนในภาพการ์ตูนด้วย”
พี่จอยตอบทันทีว่า
“ใช่เลย!”
ตอนนั้นเราจึงเริ่มคิดว่า ชายแก่คนนั้นอาจไม่ใช่เจ้าที่เจ้าทางของบ้านหลังนั้นอย่างที่โน้ตคิด
หรือเขาอาจติดตามมา เพราะมีคนมองเห็นและพูดถึงเขา?
และในตอนที่พี่จอยลงไปช่วยเต่ากลางถนน พวกเราที่นั่งอยู่ในรถต่างก็ลุ้น เพราะถนนเส้นนั้นรถขับเร็วมาก เราจึงรีบตะโกนบอกพี่จอยว่า
“ไม่มีรถแล้ว รีบวิ่งกลับมาขึ้นรถเร็ว ๆ!”
ตอนนั้นรถของเราจอดอยู่ริมทาง ข้าง ๆ เป็นพื้นที่ป่ารก
หรือชายแก่คนนั้นอาจได้ยินเสียงที่พวกเราตะโกน แล้วเข้าใจว่าเรากำลังเรียกให้เขาขึ้นรถมาด้วยกัน?
หลังจากนั้นเราก็ขับรถไปส่งเจี๊ยบกับพี่จอยที่บ้านเจี๊ยบ โดยพี่จอยลงจากรถที่นั่น
แล้วชายแก่คนนั้น…ลงจากรถตามไปด้วยหรือเปล่า?
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เขาอาจเข้าไปอยู่ในบ้านของเจี๊ยบ จนทำให้คืนนั้นเจี๊ยบรู้สึกเหมือนมีใครบางคนยืนอยู่ข้างหลังตอนที่กำลังนอนก็ได้
พวกเราคงไม่มีทางรู้ว่าความจริงคืออะไร
แต่ในวันที่ 4 พวกเรานัดกันว่าจะไปไหว้ศาลหลักเมือง เพราะที่นั่นกำลังมีงานประจำปีพอดี อย่างน้อยเจี๊ยบจะได้รู้สึกสบายใจขึ้น
ส่วนชายแก่คนนั้นเป็นใคร มาจากไหน และขึ้นรถมากับพวกเราจริงหรือไม่…
จนถึงตอนนี้ ก็ยังไม่มีใครให้คำตอบได้
